Do poczytania

Z ojcem Stanisławem Łucarzem, jezuitą, filozofem, teologiem specjalizującym się w duchowości okresu patrystycznego oraz rekolekcjonistą rozmawiają Piotr Słabek i Marta Wielek

Pascha niesie w sobie bogactwo znaczeń, które nie dają się zamknąć w jednej definicji ani w jednym czasie. W pierwszej kolejności jest świętem żydowskim – głęboko zakorzenionym w historii i pamięci narodu, opisanym na kartach Biblii jako wydarzenie przełomowe: wyjście z niewoli ku wolności, noc czuwania, w której rodzi się nadzieja. To opowieść o Bogu, który widzi cierpienie i działa, o drodze, która zaczyna się w ciemności, a prowadzi ku światłu. Pascha jest więc nie tylko wspomnieniem, lecz także żywą tradycją, w której przeszłość staje się teraźniejszością, a pamięć – doświadczeniem.

W starożytności krążyła wśród żydów anegdota o Galilejczyku, który wybrał się do Jerozolimy na targ i nie dość, że nic nie kupił, to jeszcze został upokorzony. Kupcy nie rozumieli jego gwary i bezlitośnie szydzili: „Głupi Galilejczyku, chcesz kupić osła (aram. hamâr), wino (hamar), wełnę (’amar) czy baranka (immar)?”. W ustach przybysza wszystkie te słowa brzmiały tak samo. Ewangeliści podają, że Piotr zaparł się Jezusa, gdy po jego mowie poznano, że pochodzi z Galilei (por. Mt 26,73, Mk 14,70). Jednak gwara nie była jedyną ani najważniejszą cechą odróżniającą ten region od innych we współczesnej Jezusowi Palestynie.